A DAY AT THE BEACH

Oh, ik hou zo van het strand. Zaterdag was ik jarig en we vierden mijn verjaardag op Playa de San Juan, een lang strand met boulevard in Alicante. Vroeger toen ik klein was, vierde ik mijn verjaardag altijd op het strand. 21 Juli is altijd iedereen op vakantie, dus echt vieren voor visite deed ik bijna nooit, maar als we dan toevallig zelf op vakantie waren, versierden mijn ouders de tent van de caravan en gingen we lekker heel de dag op het strand spelen, zonnen en eten.

En dat is precies wat we zaterdag ook deden. Cees, Anna, Mitchel en ik reden met de auto naar de playa en gingen lekker in de zon liggen bakken, zwemmen en eten op het strand. We bestelden op het terras van die grote garnalen in knoflookolie (jummie), salades en Cees en Mitchel hadden een grote pan paella. Dat is toch perfect? 🙂 Mitchel beheerde die dag de camera en maakte al deze beachy foto’s van mij. (Lees onder de foto’s verder)

 

Ik heb echt zo’n fijne tijd hier. Het is voor mij goed om even weg te zijn uit de stad. Mijn dag bestaat voornamelijk uit buiten werken; tuinieren, schoonmaken, opruimen, maar ook diners koken en het maken van activiteiten voor de gasten. Vrijdagnacht hadden we een dropping georganiseerd voor de kinderen hier, en gingen de mannen met de jeep het bos in om vervolgens de kidjes de weg terug te laten vinden. ’s Nachts om twaalf uur kwamen ze aan, en toen was ik jarig en hebben we een kampvuur gemaakt met marshmallows. Te leuk was dat.

Ik praat heel veel met Anna over hoe het is om van de stad naar een plek als dit te verhuizen. En hoe bijzonder deze plek is, en wat het met een persoon kan doen. Ik merk heel erg aan mezelf dat ik terug naar de basis van mezelf ook ga. Dat ik hier mijn ware ‘ik’ kan zijn. Het is soms zo moeilijk om aan jullie te communiceren wie ik nu eigenlijk ben, omdat mijn Instagram zo’n vorm van marketing is. Een plek van cijfers, van deadlines, statistieken en weergaves. Daar merken jullie natuurlijk niks van (hoop ik), maar dat is hoe het werkt als dit je baan is. En naast dat die druk soms heel moeilijk is, is het ook lastig om daarnaast altijd jezelf te blijven, of meer van jezelf te laten zien. We waren een beetje dronken toen Anna me vertelde hoe ze mij eigenlijk zag, en wat een verschil het is met hoe ze ziet hoe ik eigenlijk ben. En dat ik dat misschien meer naar buiten zou moeten communiceren; mijn echte ik. Het is goed voor mij om na te denken waarom dat verschil hier zo duidelijk voelbaar is ook. Is deze plek dan waar ik eigenlijk moet zijn? Horen mijn handen in de aarde met het zonnetje op mijn hoofd en mijn voeten in het zand?

Misschien dat iedereen er wel over nadenkt hoor, of dit de plek is waar ze thuishoren. Of ze ergens anders misschien niet gelukkiger zijn, meer zichzelf. En sommigen zullen zich misschien wel overal thuis kunnen voelen. Moeten we altijd de plek achterna gaan waar je je het beste voelt? En wat als dat de andere kant van de wereld is en je alles achter moet laten? Het zijn vragen waar je op een plek als deze over nadenkt. Of wat er door je hoofd gaat als je weer een jaartje ouder wordt; ik ben nog jong en heb misschien wel een heel lang leven nog voor me. Maar wat als je die jaren hier besteedt op de verkeerde plek omdat je hier geboren bent? Is er een plek waar je nog gelukkiger kan zijn?

Genoeg stof om over na te denken. Ik ga nu terug in de zon liggen <3 Liefs,

3 Replies to “A DAY AT THE BEACH”

  1. Prachtige foto’s !!
    Volg je gevoel maar blijf altijd dicht bij jezelf. Dit is een prachtige ervaring en doe er wat mee ❤️
    Soms vallen bepaalde dingen op z’n plek als je ergens anders bent…..

  2. Ik hoor wat je zegt. Heb ook veel gereisd en op plekken gewoond waar het strand te zien was vanaf m’n patio.. maar dat gevoel van vrijheid en authenticiteit is iets dat je overal op zou kunnen roepen. Ongeacht plek op de planeet. Volg je intuïtie en je zult altijd precies zijn waar je hoort te zijn.

  3. Mooi geschreven en ik snap helemaal wat je bedoelt! Daarom ga ik vanaf september een tijdje naar Australie en wil ik in Sydney wonen. Heel eng natuurlijk en onzeker. Ik houd zo van Rotterdam, echt mijn stad, maar heb toch altijd het gevoel gehad dat ik ook een tijdje op een andere plek moet wonen om vervolgens weer helemaal thuis te komen en te gaan settelen. Of naja, wie weet kom ik nooit meer terug;).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *